WATER MEMORY

Flesjes gevuld met water, met een essence verzameld van de gezichten en lichamen van mijn creatieve vriendinnen. Het water begint aan een nieuw leven, zij toont zich en vertelt onze verhalen.


Het idee voor het project werd geboren in Nederland, kwam tot stand in Sarajevo en de première zal plaatsvinden in het kleine pittoreske Nederlandse plaatsje Hoofdplaat, in een voormalig klooster (ooit toevluchtsoord voor zusters van liefde), dat heden ten dagen dienst doet als galerij en tevens de residentie is van mijn lieve vrienden, de kunstenaars Inge en Glenn Priester.


Water als de drager van leven en eeuwige gever, het leven van de abdis als symbool voor geestelijkheid en zelfopoffering zijn voor mij een onuitputtelijke bron van verbeelding. In Sarajevo heb ik vijf warme dagen met mijn vriendinnen in spel doorgebracht (misschien hebben de abdissen ook ooit zo samen gespeeld), ik heb ze gespetterd met het “heilige wijwatertje”, ik heb de natuurlijke stroming en energie van het water op hun lichamen gefotografeerd, opgenomen en verzameld. Samen zijn we een betoverende wereld binnengegaan waar water onze vriend en partner in het spel werd. Terwijl we nieuwe werken creëerden werden we ook herinnerd aan onze eerdere projecten, hun kracht, schoonheid, humor en glorie.


Nu zijn mijn vriendinnen eindelijk voor altijd bij mij en ik laat ze niet meer gaan. Hun gefotografeerde portretten slaan me gade, uit de flesjes geurt hun “parfum” terwijl ik luister naar het geluid van de video waarop magische druppels over hun lichamen bewegen. Dat alles raakt me, haalt herinneringen naar boven… En op een nostalgisch moment zal mijn water zich vermengen met dat van mijn creatieve vriendinnen, ze zullen me opnieuw inspireren, beroeren, opvrolijken, en dan zal ik ze kunnen aanraken, horen en omhelzen…


Ten slotte is er nog maar een ding dat ik u wil zeggen: Weest u, net als die minuscule speelse waterdruppels, bereid om op uw intuïtie en uw gevoel het juiste pad te vinden - HET PAD VAN DE VRIENDSCHAP.

Mirjana

Sarajevo, augustus 2013



De eerste ontmoeting met water was nog in de buik van mijn moeder. Water maakte mijn leven mogelijk, water gaf mij adem. Vanaf dat eerste “zwemmen” naar nieuw leven, voelde ik dat water kracht en energie heeft. Ik heb begrepen dat het bijna ongrijpbaar is, soms koppig, en dat het altijd zijn wederkerende weg vindt. Water zuivert en geeft leven, verbindt mensen ongeacht geografische, politieke of taal barrières, net zoals kunst dat van zichzelf al doet.   


De wetenschap gelooft dat water intelligent is, een bewustzijn heeft en een fotografisch geheugen bevat. Vanuit deze wetenschappelijke aannames ontstond het idee voor het project “Waterherinnering”, dat verder evolueerde in mijn wereld van verbeelding, poëzie en muziek. Wetenschappers houden zich nog altijd bezig met experimenten om aan te tonen dat water gevoelens heeft en informatie onthoudt. Ik geloof zonder wetenschappelijk bewijs dat de kleine sprankelende waterlanders, die over de wangen van mijn vriendinnen vloeien, hun schoonheid, vriendschap en creativiteit bewaren en dat ze zich voor altijd zullen omvormen tot kristallen die “uiteenbarsten in duizenden kleuren en eeuwig zullen schitteren”.


Als ik naar Moldau van Bedrich Smetana luister of de poëzie van Dobrica Cesarić lees, wek ik de ingeslapen waterkristallen in mijn wekflesjes, mijn tempels van herinneringen. Deze waterkristallen, mijn wens om hun trillingen te voelen en alle positieve energie in mij op te nemen, onthullen de schoonheid van mijn bestaan. 


En zo heeft een minuscuul waterdruppeltje  mij geïntroduceerd in een magische wereld van herinneringen, waar je dankzij het water altijd in contact bent met je allerliefsten. De poëzie van het water, de muziek, de aanraking, hebben mijn waarheid naar boven gehaald en mijn religie blootgelegd - vriendschap.


Mijn “zwemmen” zet zich voort.

Mirjana

Voorburg, juli 2013